19-то искачување „ГОЛЕМ КОРАБ 2010“ - 05, Септември, 2010

KOРАБ 2010

Почитувани,

По повод Денот на осамостојувањето  на Република Македонија, 8-ми Септември, Планинарскиот клуб Кораб и оваа година, како организатор, со задоволство Ве поканува да учествувате во, 19-та по ред, традиционална меѓународна планинарска акција ИСКАЧУВАЊЕ НА ГОЛЕМ КОРАБ. Акцијата ќе се реализира на 05 септември 2010 год. (недела).
Оваа година ПК Кораб се погрижи за сите учесници во акцијата да обезбеди еднакви услови за сместување. Обезбедени се 100 легла во државниот студентски дом Гоце Делчев. Домот е одалечен 4 км од центарот на градот, со кој го поврзуваат повеќе автобуски линии на градскиот превоз. Собите во студентскиот дом се двокреветни со сопствени тоалети и туш. Цените за ноќевање е 500 ден. (8 EUR).
Како и предходните години, и оваа година ПК Кораб, за сите учесници, обезбедува автобуски превоз Скопје-Кораб- Скопје. Поголемиот дел од автобусите ќе поаѓаат од Железничка станица Скопје, а дел од пред студентскиот дом Гоце Делчев. Поаѓањето на автобусите е на 05.09.2009 во 05:00h наутро, а цената за превоз во двата правци, вкупно, изнесува 500 ден (8 EUR).
За сите учесници во акцијата кои ќе дојдат во Скопје два дена порано ПК Кораб нуди туристичка прошетка низ Скопје и атрактивна планинарска тура Водно – Матка.

И оваа година пункт за пријавување и купување на билети ќе биде поставен во Дом на АРМ од 30,08,2010 до 04,09, 2010 од 18 до 21 часот

Сите кои се заинтересирани за повеќедневно престојување на КОРАБ оваа година кампот ќе се организира од Петок 03,09, 2010. Кампирањето во кругот на КАРАУЛАТА изнесува вкупно 100 ден од шаторско место (за да се овозможи одржување на хигиена на целиот простор моравме да ја примениме оваа мерка). Во објектот постои санитарен чвор кој ќе биде на располагање на камперите.

Во сабота има исто така организиерано искачување до врвот со обезбедени водачи од клубот. Во вечерните часови ќе има проекција на документарен филм, шанк кој по пристапни цени ќе може да се купат пијалоци, а со почеток во 21:00 часот журка со DJ-KOSHTAN.

                                    ПРОГРАМА:
03.09 (петок) – пречекуванње и сместување на гостите
04.09 (сабота) – пречекување и сместување на гостите
- 08:00h планинарска тура Водно – Матка, а за оние што нема да планинарат во истиот термин ќе има туристичка прошетка низ Скопје
- 15 :00h враќање од Матка во Скопје и туристичка прошетка низ Скопје
- 18:00h враќање во Студентскиот дом
- 21:30h Свечено отворање на манифестацијата

05.09 (недела)
- 05:00h поаѓање на автобусите, од посочените локации во Скопје кон Кораб
- 08:30h време предвидено да пристигнеме на Кораб
- 09:00h означување на старт на искачувањето од пред караула Попеда (поранешна Штировица)
- 15:00h – “затворање” на врвот за искачување и враќање на учеснициите кон караула Победа, доделување на Признанија и Благодарници и враќање кон автобусите. Испраќање на учесниците
- 19:00h поаѓање на последниот автобус
Патеката на искачувањето до Голем Кораб (2754 мнв) е со должина   18.160 m во двете насоки. Истата е маркирана и обезбедувана од водачите на ПК Кораб, а на самата патека ќе има четири пункта за помош и превенција. На неколку места на патеката има питка вода. Стартната позиција е на височина од 1280 метри надморска височина.
Напомени:
- Бидејќи враќањето на автобусите ќе биде по редослед на полнење, во автобусот со кој ќе доаѓате  да не се оставаат никакви предмети, храна, облека и слично...
- Потребна е опрема за есенски услови и високогорско планинарње
- Движењето е во строга погранична зона, се молат сите учесници да не се одвојуваат од колоната (маркираната патека)
- Се молат сите учесници да не оставаат отпадоци во природата, односно отпадоците да ги вратат до првите контејнери. Да го оставиме Кораб чист, природен, девствен,онаков каков што не примил, величенствен и прекрасен!
- Секој учесник сам одговара за своите психофизички можности, здравствена состојба и безбедност.

ПК Кораб се оградува од одговорност за недисциплини учесници и нема да одговара за можните последици.

За учесниците кои ќе сакаат да останат повеќе денови во Скопје или  некое друго место во Македонија, ПК Кораб ќе се потруди да им обезбеди сместување за тие денови.

Телефони за контакт:
Љубо 070/330-679,
Ване 076/427-062,
Симон 075/410-182,
Марија 075/236-524,
Сашо 077/800-006
Пепи 070/246-059, 
e-mail: contact@korab.org.mk

ПК КОРАБ
Претседател
Љубомир Котевски

ЗАЧЛЕНУВАЊЕ

ЗАЧЛЕНУВАЊЕТО СЕ ВРШИ ВО ПРОСТОРИИТЕ НА СОЈУЗ НА СПОРТОВИ НА ГРАД СКОПЈЕ (ПОЗАДИ СОФКА ТОМЧЕ - ГРАДСКИ ПАРК), КАДЕ ШТО ПК КОРАБ ИМА РЕДОВНИ СОСТАНОЦИ СЕКОЈА СРЕДА ОД 20 ЧАСОТ. ЗА ЗАЧЛЕНУВАЊЕ Е ПОТРЕБНА ФОТОГРАФИЈА, ДОБРА ВОЉА И 400 ден. (200 ден. ПЛАНИНАРСКА КНИШКА + 200 ден. МАРКИЦА ЗА ТЕКОВНА ГОДИНА). тел.076/427062 и 070/330679 Љубо

ОЛИМП Јуни 2010

Група од 15 планинари тргнавме утрото во 6,15 часот со страртна позиција на 1100 м.н.в. кон врвот. Најмалдиот член на оваа група беше Давид Леон (9г.), а највозрасниот Димитрина (74 г.) на која и беше ова 15-то искачување на Митикас. Врвот Митикас го искачувавме од страната на Стефани, каде што ни се приклучија уште тројца наши членови кои попатно искачиле уште 3 врва (Томе, Виктор и Миле Лавина). Оваа страна е со нагиб од околу 70 степени и е мошне ризична за искачување што на оваа акција и дава посебна тежина. Враќањето беше преку Скала.
ФОТО

Во неделата 30,05,2010 се одржа традиционалното 29-то искачување на Титов врв. ПК Кораб во рамките на ова акција зеде учестов со 60-тина свои членови. Дел од членовите заминаа уште претходниот ден и во рамки на подготовките за Монт Блан преноќуваа во кулата на Титов врв.
фото Виктор

Во неделата поголемиот дел од групата одеше по стандардната Вакуфска патека, додека друга група од 15 планинари замина по патеката преку антени и Бакардан. Патеката беше претежно сува со одредени делови под снег. Време пријатно за пешачење. фото

ПРВО ТУРНО ИСКАЧУВАЊЕ НА КОРАБ ВО 2010 Г.

Велигден 2010. Рафајловски Горан го искористи празников за несекојдневен подвиг. Во продолжение текстот на Горан Рафајловски

Kako mojot son stana realnost

Trgnav sam so avtomobil od Skopje rano nautro vo 6 h. Na avtopatot vo Gostivar mi  pridruzi Jove mojot star prijater planinar.
Pred Karaulata bevme nekade vo 9h. Se pozdravivme so dvajcata cuvari na Kaptazata razmenivme nekolku razmisluvanja okolu vremeto i uslovite na planinata i trgnavme ... Vremeto bese soncevo i temperaturata okolu -4 stepeni. Idealno za iskacuvanje. Snegot stegnat odnossno blago smrznat osven na juznite padini kade pod dejstvoto na soncevite zraci i toplina pokazuvase znaci na blago topenje. Nekade na eden cas i polovina pred vrvot Jove zastana i od pricina sto toj bese bez skii, mekiot sneg ne mu dozvoluvase lesno i brzo dvizenje. Propadjase do nad kolenici. Toj poteg odnosno juzniot srt pred vrvot e i malku rizicen po odnos na lavini. Jas rizikot go namaliv so toa sto se iskaciv na najvisokata mozna kota od srtot i potoa npraviv kos smuk i vo rok od nekolku minuti bev na drugata strana od srtot. Istoto go povtoriv i na vrakanje. Edinstven mal problem e sto treba nekolku minuti vreme da se odlepat kozite od skiite, da se namestat odnosno fiksiraat vezovite od pozicija odenje vo polozba skijanje. I seto toa na temperatura pod nula. No jas imav sreka sto ne bese taka ladno, juzna strana i bez veter. Na zalost nemam fotografii od ovoj mozebi najvozbudliv del na moeto odnosno naseto Iskacuvanje. Sekade naokolu tisina, tisina koja opusta i smiruva, tisina koja oplemenuva i gi bistri mislite. Samo ponekoja ptica so maftanjeto na krilata ke ja razbudese ovaa snezna prostrana tisina nosejku poraka deka uste malku treba napor i da se dojde do vrvot.
Taka prodolziv sam i na vrvot Korab bev okolu 13.30h. Vozbudata, zasilena so soznanieto deka prv pat se kacuvam so skii na najvisokiot vrv na Makedonija, osobeno poslednite stotici metri bese ogromna. Cuvstvoto deka vrvot e pred mene mi davase dopolnitelna sila. Poslednata snezna strea na samiot vrv ja zaobikoliv, nemav hrabrost da ja presecam. Na vrvot bese mirno skoro bez veter, soncevo i termometarot mi pokazuvase -3 stepeni. Idealno vreme za spustanje i uzivanje vo spustanjeto. Takvo nesto retko se dozivuva. Spustanjeto ne traese poveke od  cas i polovina...
Sigurno e deka idnata zima ke otidam uste nekolku pati na Korab. Korab ednostavno nudi idealni uslovi za turno skijanje! I Korab e bezbeden i vo Zima ako se vnimava na uslovite, snegot i vremeto....

Goran Rafajlovski фото

ФОТО / PHOTO КОРАБ 2009

Дурмитор (Боботов Кук) 26.7.2009

Ветив дека ќе напишам нешто за ова наше патешествие, и еве, поминаа три дена како сме вратени од Црна Гора, а јас сè уште не сум сигурен дали сакам да напишам неколку збора за преубавата планина Дурмитор, за прекрасното Црно Езеро, за импресивната Ледена Пештера за фасцинантниот кањон на Тара, за атрактивниот врв Боботов Кук или за најдолгиот пат до Жабљак во Црна Гора. Да го напишев ова веднаш кога се вративме, ќе превладаше - враќањето од граница, арогантноста и подмитливоста на косовските полицајци, лошиот пат или ужасната гужва на патиштата низ Косово, меѓутоа, поминаа три дена и полека успевам да ги заборавам нашите балкански идиотштини, а да ги запаметам само убавите пејзажи на Дурмитор.

Од Скопје тргнавме со две возила, еден минибус со 17 планинари во четвртокот навечер + еден автомобил со 4 планинари во петокот рано изутрина. Како и да е, во петокот претпладне сите стигнавме во Жабљак, попатно воодушевувајќи се на Тара со поглед од 150 метра високиот мост. Единствено жалам што немавме повеќе денови па барем еден ден да уживаме долж брегот на кристално чистата и брза река. Остатокот од денот во петокот го поминавме во прошетка и капење во Црното Езеро и одмор од напорниот пат. Вечерта прошетка во Жабљак, некоја кафеана...

Сабота, најавено, најтоплиот ден, во 6 часот, бевме подготвени за тргнување на Боботов Кук (2523). Патеката води низ прекрасна борова шума, потоа крај едно бачило кадешто може да се наполни изворска вода, по релативно благ терен, сè додека конечно не го здогледате импресивниот Боботов Кук. Теренот веќе не беше толку пријатен за пешачење, сипари, остри и нестабилни карпи, лизгав снег ... Како одминуваше денот - температурата сè повеќе растеше, а залихите со вода се намалуваа. Под самиот врв, веројатно од снегот што сеуште се топи, мало водопадче, не е лесно да се стигне до него, но сепак... Уште малку напор и награда за пролеаната пот - прекрасен пејзаж уште под врвот, поглед на прекрасно Големо Скрчко Езеро вгнездено во острите карпи. Уште малку качување по стрмните литици и стигнавме на Боботов Кук. Прекрасен поглед. Газдарицата на куќата каде што бевме сместени - Баба Ката - претходната вечер ни раскажуваше дека од тука може да се види споменикот на Авала. Не сум убеден во тоа, ама, сепак глетката е спектакуларна... На врвот останавме околу половина час и повторно надолу по стрмнината. Кога се собравме долу, донесовме одлука дека е глупаво да не појдеме и до Ледената Пештера, до која се стига со скршнување од патот, за 25 минути. Се покажа исправно, има што да се види во пештерата – прекрасни фигури од мраз, спили пополнети со мраз... Спуштањето во пештерата ќе беше многу тешко да не беше тука Зоран - алпинист од Ваљево кој ги воведуваше своите два сина во тајните на алпинизмот, па и нам ни дозволи да го користиме неговото поставено јаже на влезот во пештерата. Се спуштивме речиси сите. Внатре, дури на така топол ден темпертурата беше само неколку степени над нулата, а ние на кратки ракави, па, набргу моравме да излеземе надвор.
Враќањето секогаш е потешко – не сум сигурен дали е тоа заради заморот, или заради нестрпливоста да се стаса до ладното пиво во Жабљак, сепак сите стасавме назад, малку уморни и жедни, ама исполнети со позитивна енeргија која можеше да ја собереш само на планина. За целата тура нам ни беа потребни околу 11 часа. Напорна ама преубава тура.
Недела, времето сериозно залади, не чекаше долг пат. Да не се повторувам - за патот нема да пишувам. Вечерта сите бевме дома.
Пепи Дамјановски

ФОТО

НА ГОСТИ КАЈ ЗЕВС И ХЕРА

Традиционално, секоја година на крајот на јуни, ПК Кораб организира искачување на Олимп и кампирање на брегот на Егејското Море.  Така и оваа година, во саботата на 27 јуни, некој час по полноќ, полн автобус планинари и туристи, се упативме кон кампот Евридики, во близина на Литохоро, во подножјето на Олимп. Утрото, ги отворивме шаторите и правец на плажа, да го искористиме денот. Утредента, на 28 јуни, 29 планинари се упативме кон Олимп. Тргнавме од паркингот на Приони на 1100 мнв. Тој ден се одржуваше традиционалниот маратон Олимп 2009. Околу два и пол часа ни беа потребни да се стаса до планинарскиот дом Рефуж’А на 2100мнв, патем разминувајќи се со најбрзите маратонци кои веќе се симнуваа. На планинарскиот дом направивме пауза од 30-тина минути воодешувајќи се на чистотата и уреденоста на истиот. За жал магливото време го задскриваше инаку прекрасниот поглед од терасата на домот.  Маратонците пристигаа во се поголем број. Имало 500 учесници, како што ни кажаа на една контролна точка. По еден час искачување групата се подели на два дела. 13 отидоа на врвот Сколио 2912 мнв, а ние 16 тргнавме кон Митикас 2917мнв. Планот беше Митикас да го искачиме од насоката Стефани, првиот дел е лесен, блага падина, брзо напредувавме. Почна да врне, не бевме сигурни дали Зевс не сакаше да го вознемируваме или пак Хера повторно му се беше налутила, но дождот врнеше се посилно. Како да виде дека немаме намера да се откажеме, кога дојдовме на карпата под самиот врв, подпрестана. Искачувањето на Олимп од страната на Стефани не е за потценување, а и уште по влажни карпи... повторно имавме среќа, иако одевме без никакво обезбедување, поминавме неповредени, можеби некои малку подисплашени од опасноста ама горди за совладаната насока. На врвот се задржавме околу половина час. Направивме по некоја фотографија, иако маглата не ни дозволи потполна видливост, но, така е на планина, за нешто имаш среќа за нешто немаш... Ни преостана симнувањето - потешкиот дел. Се симнувавме кон Скала, полесна насока, но, лизгавите карпи не дозволуваат воопшто да се опуштиш. Требаше двете групи повторно да се спојат на Скала, но поради дождот, групата што беше на Сколио, продолжила кон домот каде што се собравме. Малку одмор и надолу кон Приони. Се ќе беше супер, ама боговите повторно си поигра со нас, не почестија со силен пороен дожд и град. Таму каде што на качување имаше суводолици, сега течеа реки. Накиснавме до гола кожа, мислам дека да скокнев во море немаше толку темелно да накиснам. Кога стигнавме кај автобусот, дождот веќе престана, ама во ранците немаше ништо суво. Памет за другпат, сe во ранецот да биде завиткано барем во две најлонски ќеси. Среќа што е лето и што со намалувањето на надморската висина се покачи температурата, инаку утредената веројатно ќе имаше еден куп болни. За наша голема радост, од дождот во кампот немало ни трага. Инаку...
Понеделникот беше ден за одмор, а во вторникот требаше да одиме во кањонот на реката Енипеа. Го одложивме за четврток, за да имаме време да ги исушиме чевлите. Во вторникот вечерта прошетавме низ Паралија, некое гиро, некој сувенир...
Среда - плажа, сончање, дружба... Во четврток изутрината околу 7,00 часот тргнавме од Литохоро, нагоре по кањонот на реката Енипеа. Според легендата тука се капеле музите, а тие секако знаеле да изберат прекрасен предел. Кристално чиста вода, водопадчиња, езерца на кои површината на водата им се прелева во нестварни нијанси на бои, со еден збор прекрасно. Уредена стаза, која 7 пати со дрвени мостчиња ја прескокнува реката. Легендата вели дека Зевс честопати загледувал во некоја смртничка, па затоа го предизвикувал гневот на Хера, изгледа дека историјата се повтори, ама овојпат во поблага форма. Пак дожд. Овојпат не беше страшно, наскоро стасавме до светата пештера со мала црквичка, каде се засолнавме од дождот. Дел од групата продолжи кон манастирот Св. Дионизиј. На враќање, пивото и гирото во Литохоро, личеа како кралски ручек по напорниот ден.
Во петокот една група отиде на Метеори, а останатите на плажа, во саботата појдовме до Лептокарија, вечерта на ноќно капење, па дружба, а во неделата попладне си ги собравме шаторите и правец Скопје виа Гевгелија. Ако на почетокот се двоумев дали да појдам на оваа тура, сега знам, догодина ќе одам пак.
Пепи Дамјановски

ФОТО

ЕДЕН ВОЛШЕБЕН ПРЕДЕЛ НА МАКЕДОНИЈА

Да беше 25 мај (понеделник) работен ден и да траеше толку долго сигурно немаше да го раскажувам како најубав понеделник досега J. Околу 8 часот утрото 12 планинари од Скопје и 18 од Прилеп се сретнавме во Маврови анови, претходно договорени за маршута: Штировица - водопадот на Кораб - селата Жужње и Нистрово. Стартувавме дождливо, во 9 часот од караула Штировица. Попатно не дуваше и малку повеќе ветар, но сепак сонцето беше присутно цело време. За околу четири и пол часа ни се отвори прекрасен видик кон водопадот, кој сите не воодушеви. Тука уживавме околу еден час, по што дваесет од групата се упативме кон село Жужње и Нистрово, а останатите десет се вратија назад кон караула, каде што им беа возилата. Водопадот беше тоа што очекував најмногу да ме воодушеви на оваа тура, но набрзо незнаев каде побрзо да погледнам. Пешачевме, низ разновиднни предели, преубава хармонија на масивот и разнобојните ливади. Некаде околу 17 часот и се приближивме на Длабока река, а веќе на стемнување, околу 20 часот бевме во Рибница каде што не чекаше минибусот.   Навистина беше прекрасен ден, не “три во едно туку повеќе во едно”, дожд, ветар, сонце...снежна патека, убави пролетни бои, супер дружење! Поминавме еден волшебен предел од Македонија, им препорачувам на сите вљубеници во природата да го прошетаат, а ние верувам ќе го посетиме уште многу пати.
ФОТО

Во прилог и уште една фото репортажа од Виктор од 24-25. 05 2009 - Учесници Виктор, Лиле, Славчо, Вики - ФОТО

ПЕЛИСТЕР - МУРАТО
08-10. 05. 2009

ПК КОРАБ во рамки на својата редовна програма учествуваше на Дваесеттиот традиционален марш Димитар Илиевски-Мурато. Полн автобус со среќни и весели планинари и планинарки се истовари негде околу 21 часот пред Молика и за околу 30-ина минути пристигна на Копанки, каде што веднаш се сместивме и нормално веднаш си ги зазедовме местата на асталите за да ја изгаснемеме жедта (бевме многу примерни).
Другиот ден како што е ред си станавме кој порано кој подоцна и ја здувнавме накај Врвот од страната од Палиснопје и Широка - маршута која ја одредија домаќините. По патот мали одмори и еден поголем кај Ловечката куќа за да до 12 часот пристигант сите учесници на врвот каде што се читаше поздравно писмо. Во 13 часот врвот се прогласи за затворени и сите учесници тргнаа назад. Времето беше прекрасно, со многу сонце и по некој облак. По пристигнувањето во Копанки стандардно вкусно гравче и салатичка, па по некоја ракија, пивце, винце, мезе и сето тоа збогатено со многу музика и по некое оро се до доцните часови (и овој пат бевме примерни).
Следниот ден - недела го искористивме рано утрото пред комеморацијата да се прошетаме до Јоргов Камен, каде што направивме подолга пауза за да се изнауживаме на погледот што ни го даде Пелистер. Новите членови на Кораб беа воодушевени од оваа прошетка и најверојатно ги навлековме на планинарење. Околу 10:30 почна пригодната програма во знак на сеќавање на нашата легенда Мурато, по некоја пролеана солза и грутка во грлото, а пред се убави зборови оставени во аманет на помладите генерации да се негува планинарскиот дух.
На заминување благодарност до домаќините за прекрасно организираната акција и нормално до гледање до наредната година, па малку прошетка низ Битолскиот широк сокак и назад Скопје. Се на се еден прекрасен викенд. ФОТО

ГОЛЕМ “ЗИМСКИ“ КОРАБ 01-02, 05, 2009
World Aids Awareness Expedition 

Ме потсети еден планинар од листата со прашање како поминале Корабци на „зимското“ искачување на Голем Кораб. Па си реков зошто ли се наводниците? Веројатно дека е мај месец, и дека зимата одамна ја нема.
Колку само не е така! На Кораб зимата трае и ќе трае уште долго барем ако се цени по количеството снег на падините на оваа наша преубава планина. Ние и минатата година бевме на Кораб на истиот датум ама тогаш снег имаше дури кога ќе ја поминете границата од 2500мнв, а сега снег имаше уште од 1800мнв.
Причината за оваа „експедиција“ беше повикот од „world aids awareness expedition“ кои правејќи истражување за највисоките врвови во секоја земја не откриле и нас – веројатно заради името на друштвото. Поканата да се придружиме кон ова светско движење за подршка на борбата против оваа опака болест не можевме да ја одбиеме, стапивме во контакт, ни испратија знаме на експедицијата и  ...
Ќе беше убаво и некое друго друштво да ни се придружеше, па да биде по масовна акцијата ама и вака не бевме малку.
На 1Мај со комбето на друштвото отидовме ние деветмина, а до вечер ни се придружија уште четири наши пријатели кои уште утрината појдоа во правец на Големиот водопад на Длабока Река. Не стигнале до таму, многу снег, а и дожд заврна. Утрото, ни се придружија уште чатири „кораби“ и „корабки“, почекавме уште малку, да не дојде уште некој ама, колку сме толку сме, тамам сме. Кон врвот тргнавме петнаестмина. Двајца останаа во нашиот „базен логор“-караулата Штировица.
Претпладне денот беше преубав, мирно време, со сонце и по некое облаче, ни трага од вчерашниот дожд.  И така беше се до пред врвот, кога времето нагло се промени. На планина, и инаку знае времето да се менува стопати на ден, ама ова беше драматична промена. Одеднаш се најдовме во густа магла. Сув снег прскаше онака од лутина што велеа старите. Падна предлог да се враќаме, ако продолжи да врне снег ќе ни ги скрие трагите, а во маглата не сум убеден дека лесно ќе го најдевме патот. Зимска маркација на нашите планини има ретко, а на Кораб - не постои. Веројатно и затоа во зима ние почесто сме во Бугарија на планина отколку кај нас. Се надевам дека МПА еден ден ќе поведе иницијатива за зимско маркирање на планините – државата секако би требало да одобри средства за ваква работа инку можат да заборават на планинарскиот туризам.
13 – (среќна бројка) сепак продолживме, па како биде нека биде, носевме компаси и јажиња за секој случај ама...  На врв се искачивме, се сликавме најбрзо што можевме и веднаш назад, додека се гледаат стапалките. Велат среќата ги служи храбрите, маглата се расчисти, снегот престана, а сонцето не придружуваче до карајот на нашето „зимско“ искачување на Голем Кораб. Тешка тура, снегот си го направи своето, кон врвот одевме 6 часа, назад 4 можеби и 4,5 часа. Ама затоа задоволството од постигнатото е
поголемо, единствено, навистина жалам што не ни се придружија и членови од другите клубови, особено заради  причината за оваа „експедиција“.

Поздрав до сите учесници на ова искачување, а особено до трите одважни планинарки, Бистра, Марија и Радица, кои беа со нас до врвот и во ниеден момент не ни покажаа дека можеби ним им е за малку потешко. ФОТО

Пепи Дамјановски

VENI VIDI VICI

Уште еднаш се покажа дека на планина, покрај добрата кондиција, опремата и искуството, не е лошо да имаш многу среќа. Најавите за времето на weather.com за Велигденските празници беа дожд, дожд и повторно дожд. Пред само неколку недели на сите повисоки планини падна нов снег кој поради високите температури сега интензивно се топи, па очекувавме дека ќе се пропаѓа во снегот барем до колена. Ако на тоа го додадеш искуството од ветерот и маглата од минатогодишното искачување на Каменица, тогаш се заедно почнува да личи на хорор филм. Е, ама, не бидна баш така :-). Дожд немаше,  на поголемиот дел од патеката поминале моторни санки и го натапкале снегот, ветерот отишол да дува на некое друго место, а сонцето реши да не придружува целиот пат. Од минатогодишната магла немаше ни трага. Минатата година се фалевме дека сме ја искачиле Каменица за 5 часа, ама годинава бидна за нешто малку повеќе од 4 часа. Попат сретнавме и два волка, кој не се осетија загрозени од нашето присуство па мирно не набљудуваа од стотина метри оддалеченост. Ако минатата година од маглата не се гледаше ништо од врвот, овојпат прекраснот пејзаж беше награда за искачувањето. На варќање, планината сакаше да не потсети дека не сме на прошетка во градскиот парк, па ни се случија неколку пролизгувања, но, за среќа, без посериозни последици. Во планинарскиот дом Беговица бевме тамам за ручек, а вечерта пред црква во Сандански. Утредента на базените и кафеаните низ Сандански, а во понеделникот Рожденски манастир, Мелник, Рупите кај светилиштето на Ванѓа и дома. Преубавиот Рилски манастир го посетивме уште на одење кон Сандански.

Инаку за да не ме караат дека не сум пишал никаква статистика: на турата дојдоа четиресетина што планинари, што туристи. До планинарскиот дом Беговица дојдоа 22, а кон врвот Каменица се упативме 16 од кои 15 успешно го искачија врвот. ФОТО