ЕДЕН ВОЛШЕБЕН ПРЕДЕЛ НА МАКЕДОНИЈА

Да беше 25 мај (понеделник) работен ден и да траеше толку долго сигурно немаше да го раскажувам како најубав понеделник досега J. Околу 8 часот утрото 12 планинари од Скопје и 18 од Прилеп се сретнавме во Маврови анови, претходно договорени за маршута: Штировица - водопадот на Кораб - селата Жужње и Нистрово. Стартувавме дождливо, во 9 часот од караула Штировица. Попатно не дуваше и малку повеќе ветар, но сепак сонцето беше присутно цело време. За околу четири и пол часа ни се отвори прекрасен видик кон водопадот, кој сите не воодушеви. Тука уживавме околу еден час, по што дваесет од групата се упативме кон село Жужње и Нистрово, а останатите десет се вратија назад кон караула, каде што им беа возилата. Водопадот беше тоа што очекував најмногу да ме воодушеви на оваа тура, но набрзо незнаев каде побрзо да погледнам. Пешачевме, низ разновиднни предели, преубава хармонија на масивот и разнобојните ливади. Некаде околу 17 часот и се приближивме на Длабока река, а веќе на стемнување, околу 20 часот бевме во Рибница каде што не чекаше минибусот.   Навистина беше прекрасен ден, не “три во едно туку повеќе во едно”, дожд, ветар, сонце...снежна патека, убави пролетни бои, супер дружење! Поминавме еден волшебен предел од Македонија, им препорачувам на сите вљубеници во природата да го прошетаат, а ние верувам ќе го посетиме уште многу пати.
ФОТО

Во прилог и уште една фото репортажа од Виктор од 24-25. 05 2009 - Учесници Виктор, Лиле, Славчо, Вики - ФОТО

ПЕЛИСТЕР - МУРАТО
08-10. 05. 2009

ПК КОРАБ во рамки на својата редовна програма учествуваше на Дваесеттиот традиционален марш Димитар Илиевски-Мурато. Полн автобус со среќни и весели планинари и планинарки се истовари негде околу 21 часот пред Молика и за околу 30-ина минути пристигна на Копанки, каде што веднаш се сместивме и нормално веднаш си ги зазедовме местата на асталите за да ја изгаснемеме жедта (бевме многу примерни).
Другиот ден како што е ред си станавме кој порано кој подоцна и ја здувнавме накај Врвот од страната од Палиснопје и Широка - маршута која ја одредија домаќините. По патот мали одмори и еден поголем кај Ловечката куќа за да до 12 часот пристигант сите учесници на врвот каде што се читаше поздравно писмо. Во 13 часот врвот се прогласи за затворени и сите учесници тргнаа назад. Времето беше прекрасно, со многу сонце и по некој облак. По пристигнувањето во Копанки стандардно вкусно гравче и салатичка, па по некоја ракија, пивце, винце, мезе и сето тоа збогатено со многу музика и по некое оро се до доцните часови (и овој пат бевме примерни).
Следниот ден - недела го искористивме рано утрото пред комеморацијата да се прошетаме до Јоргов Камен, каде што направивме подолга пауза за да се изнауживаме на погледот што ни го даде Пелистер. Новите членови на Кораб беа воодушевени од оваа прошетка и најверојатно ги навлековме на планинарење. Околу 10:30 почна пригодната програма во знак на сеќавање на нашата легенда Мурато, по некоја пролеана солза и грутка во грлото, а пред се убави зборови оставени во аманет на помладите генерации да се негува планинарскиот дух.
На заминување благодарност до домаќините за прекрасно организираната акција и нормално до гледање до наредната година, па малку прошетка низ Битолскиот широк сокак и назад Скопје. Се на се еден прекрасен викенд. ФОТО

ГОЛЕМ “ЗИМСКИ“ КОРАБ 01-02, 05, 2009
World Aids Awareness Expedition 

Ме потсети еден планинар од листата со прашање како поминале Корабци на „зимското“ искачување на Голем Кораб. Па си реков зошто ли се наводниците? Веројатно дека е мај месец, и дека зимата одамна ја нема.
Колку само не е така! На Кораб зимата трае и ќе трае уште долго барем ако се цени по количеството снег на падините на оваа наша преубава планина. Ние и минатата година бевме на Кораб на истиот датум ама тогаш снег имаше дури кога ќе ја поминете границата од 2500мнв, а сега снег имаше уште од 1800мнв.
Причината за оваа „експедиција“ беше повикот од „world aids awareness expedition“ кои правејќи истражување за највисоките врвови во секоја земја не откриле и нас – веројатно заради името на друштвото. Поканата да се придружиме кон ова светско движење за подршка на борбата против оваа опака болест не можевме да ја одбиеме, стапивме во контакт, ни испратија знаме на експедицијата и  ...
Ќе беше убаво и некое друго друштво да ни се придружеше, па да биде по масовна акцијата ама и вака не бевме малку.
На 1Мај со комбето на друштвото отидовме ние деветмина, а до вечер ни се придружија уште четири наши пријатели кои уште утрината појдоа во правец на Големиот водопад на Длабока Река. Не стигнале до таму, многу снег, а и дожд заврна. Утрото, ни се придружија уште чатири „кораби“ и „корабки“, почекавме уште малку, да не дојде уште некој ама, колку сме толку сме, тамам сме. Кон врвот тргнавме петнаестмина. Двајца останаа во нашиот „базен логор“-караулата Штировица.
Претпладне денот беше преубав, мирно време, со сонце и по некое облаче, ни трага од вчерашниот дожд.  И така беше се до пред врвот, кога времето нагло се промени. На планина, и инаку знае времето да се менува стопати на ден, ама ова беше драматична промена. Одеднаш се најдовме во густа магла. Сув снег прскаше онака од лутина што велеа старите. Падна предлог да се враќаме, ако продолжи да врне снег ќе ни ги скрие трагите, а во маглата не сум убеден дека лесно ќе го најдевме патот. Зимска маркација на нашите планини има ретко, а на Кораб - не постои. Веројатно и затоа во зима ние почесто сме во Бугарија на планина отколку кај нас. Се надевам дека МПА еден ден ќе поведе иницијатива за зимско маркирање на планините – државата секако би требало да одобри средства за ваква работа инку можат да заборават на планинарскиот туризам.
13 – (среќна бројка) сепак продолживме, па како биде нека биде, носевме компаси и јажиња за секој случај ама...  На врв се искачивме, се сликавме најбрзо што можевме и веднаш назад, додека се гледаат стапалките. Велат среќата ги служи храбрите, маглата се расчисти, снегот престана, а сонцето не придружуваче до карајот на нашето „зимско“ искачување на Голем Кораб. Тешка тура, снегот си го направи своето, кон врвот одевме 6 часа, назад 4 можеби и 4,5 часа. Ама затоа задоволството од постигнатото е
поголемо, единствено, навистина жалам што не ни се придружија и членови од другите клубови, особено заради  причината за оваа „експедиција“.

Поздрав до сите учесници на ова искачување, а особено до трите одважни планинарки, Бистра, Марија и Радица, кои беа со нас до врвот и во ниеден момент не ни покажаа дека можеби ним им е за малку потешко. ФОТО

Пепи Дамјановски

VENI VIDI VICI

Уште еднаш се покажа дека на планина, покрај добрата кондиција, опремата и искуството, не е лошо да имаш многу среќа. Најавите за времето на weather.com за Велигденските празници беа дожд, дожд и повторно дожд. Пред само неколку недели на сите повисоки планини падна нов снег кој поради високите температури сега интензивно се топи, па очекувавме дека ќе се пропаѓа во снегот барем до колена. Ако на тоа го додадеш искуството од ветерот и маглата од минатогодишното искачување на Каменица, тогаш се заедно почнува да личи на хорор филм. Е, ама, не бидна баш така :-). Дожд немаше,  на поголемиот дел од патеката поминале моторни санки и го натапкале снегот, ветерот отишол да дува на некое друго место, а сонцето реши да не придружува целиот пат. Од минатогодишната магла немаше ни трага. Минатата година се фалевме дека сме ја искачиле Каменица за 5 часа, ама годинава бидна за нешто малку повеќе од 4 часа. Попат сретнавме и два волка, кој не се осетија загрозени од нашето присуство па мирно не набљудуваа од стотина метри оддалеченост. Ако минатата година од маглата не се гледаше ништо од врвот, овојпат прекраснот пејзаж беше награда за искачувањето. На варќање, планината сакаше да не потсети дека не сме на прошетка во градскиот парк, па ни се случија неколку пролизгувања, но, за среќа, без посериозни последици. Во планинарскиот дом Беговица бевме тамам за ручек, а вечерта пред црква во Сандански. Утредента на базените и кафеаните низ Сандански, а во понеделникот Рожденски манастир, Мелник, Рупите кај светилиштето на Ванѓа и дома. Преубавиот Рилски манастир го посетивме уште на одење кон Сандански.

Инаку за да не ме караат дека не сум пишал никаква статистика: на турата дојдоа четиресетина што планинари, што туристи. До планинарскиот дом Беговица дојдоа 22, а кон врвот Каменица се упативме 16 од кои 15 успешно го искачија врвот. ФОТО