Извештај на Мартинка.
        Репортажа на Ацо објавена во Утрински весник
        Само уште нешто што всушност требаше да кажам на презентацијата.
        Благодарност до Амар Карахасан за овозможениот контакт со Али Таш од Истанбул кој ми помогна во организацијата на експедицијата.
        Bлагодарност и до Спасов Марјан кој ме убедуваше и јас да одам, во мај кога почнав со организирањето немав вoопшто намера да oдам заради проблемите со лигаментите и целосната неподготвеност, сакав само да ја организирам. Ме замисли и решив да пробам да видам дали можам да се подготвам и за среќа летово со комбинацијата на физикална терапија, различни вежби и Водно успеав доволно добро да се спремам.
        Благодарност до Хасан Бодаз локалниот водач (еден од 60-те лиценцирани во Турција) и неговите пријатели Хаки Коч и Булент Билгин.
        Конечно благодарност и до сите членови на групата: Стевковска Мартинка, Чилиманов Илија, Тренковски Ацо, Димов Славчо, Митровска Билјана и Љубомир Котевски кои придонесоа за успешноста на искачувањето.
        За мене лично сепак успешноста е само делумна бидејќи не се искачивме сите заедно на врвот, тоа ќе беше вистинската вредност на ова сепак релативно лесно високогорско искачување. Можеби објективно тоа не беше возможно заради многу изразената хетерогеност во составот на групата речиси во секој поглед (сите што се пријавија од друштвото на време влегоа во состав на групата), можеби јас негде погрешив. Не знам, тоа ќе остане на времето да се покаже, мислам дека максимално настојував да бидам доследен на она што го реков уште кога се организиравме, дека ќе одиме како група за да на врвот се искачиме заедно, дека никој нема да биде оставен назад сам, дека немам намера да се расправам и нервирам. Ни последново за жал не успеав да го остварам, едноставно стресот и одговорноста беа преголеми. И покрај тоа што сите потпишавме дека одиме на своја одговорност како што рекоа некои членови на групата, сепак тоа е само парче хартија. Инаку немав намера ниту постојано да „изигравам“ водич, туку сакав главно да ги оставам работите да се одвиваат сами.
        Колку успеав тоа нека остане на проценка на членовите на групата. Јас лично сум задоволен, најмногу заради тоа што конечно доживеав и нешто повеќе „акција“, а не само да работам логистика како минативе години. Ете после 10 години се искачив повторно и на Голем Кораб.
        Неколку фотографии од искачувањето: